Kim byli przodkowie kota?

Koty żyją na Ziemi znacznie dłużej niż ludzie. Aby poznać ich przodków, trzeba cofnąć się aż do trzeciorzędu, czyli ponad 50 milionów lat! Dinozaury w tym czasie już wymarły, za to ssaki przeżywały prawdziwy okres świetności. Jedną z rodzin stanowiły wtedy Miacidae, mieszkające na drzewach, podobne do łasic zwierzątka, które - wyposażone w mocne kły - polowały na małych roślinożerców. Te pierwsze ssaki drapieżne dały początek dwóm liniom rozwojowym: Aeluroidea - drapieżne kotopodobne (łasze, mangusty, hieny i koty) i Arctoidea - drapieżne niedźwiedziopodobne (psy, niedźwiedzie, szopy, łasice, foki, morsy i uchatki). Rodzina kotów wyodrębniła się z Aeluroidea pod koniec eocenu, czyli około 40 milionów lat temu.

Dzisiejsze koty zewnętrznie bardzo przypominają swych praprzodków - z jednym wyjątkiem: wyposażonych w ogromne kły tygrysów szablozębnych. Ostatni przedstawiciele tej rodziny wymarli dopiero pod koniec epoki lodowcowej, około 11000 lat temu.

Około 9 milionów lat temu na Ziemi pojawiło się małe zwierzątko wielkości kota domowego, które przypuszczalnie żywiło się głównie drobnymi ssakami. Szybko rozprzestrzeniło się w Eurazji, Afryce oraz w Ameryce, nie dotarło jedynie do Australii. Jest ono przodkiem nie tylko 28 gatunków małych kotów (rodzaj Felis), między innymi serwala, pumy, ocelota, żbika i pochodzącego od niego kota domowego, ale także dużych (rodzaj Pantera): lwa, tygrysa, lamparta i jaguara.

Na naszym kontynencie oprócz rysia występuje jeszcze tylko jeden gatunek małych kotów - żbik. Zamieszkuje on spory teren od zachodniej Europy po Azję Mniejszą. W Afryce i na Półwyspie Arabskim żyje zaś gatunek o jeszcze mniejszych rozmiarach - kot nubijski.