Opis: Bernardyn - St. Bernard

Opis
Zobacz galerię zdjęć
HALSZKA Dar Świętego Bernarda FCI

Pochodzenie

Ten olbrzymi pies, reprezentujący Szwajcarię, pochodni od dogów tybetańskich. Przypuszczalnie wywodzi się z molosów, które przekroczyły Alpy wraz z legionami rzymskimi przed dwoma tysiącami lat. Nie wiadomo dokładnie, kiedy pierwsi reprezentanci tej rasy dotarli do schroniska św. Bernarda, gdzie zostali przygarnięci przez mnichów. Według niektórych kronikarzy pierwsze psy św. Bernarda pojawiły się w początkach XI w. i zostały wykorzystane do pilnowania klasztoru. Począwszy od XVII w. zaczęto je przyuczać do ratowania wędrowców zbłąkanych w górach. Pewnie dlatego często bywają przedstawiane z baryłką wódki przytroczoną do szyi. Słynny bernardyn imieniem Barry żyjący w wieku XIX, zdołał ocalić w górach 40 ludzkich istnień. Dziś stoi wypchany w muzeum berneńskim. Bernardyn krótkowłosy lepiej nadaje się do pracy w górach, gdyż łatwiej znosi niskie temperatury i jest wydajniejszy w pracy od długowłosego, którego ruchy często bywają krępowane przez kawałki zmarzniętego śniegu przywierającego do łap. Bernardyn ma podobno zdolność przeczuwania nadejścia lawiny śnieżnej, ale jako ratownik został zdystansowany przez niemieckie owczarki i labradory, osiągające lepsze wyniki.

Wzorzec rasy

Wrażenie ogólne

Istnieją dwie odmiany bernardyna: odmiana krótkowłosa (twardowłosa) i odmiana długowłosa. Obie odmiany są psami potężnej budowy, harmonijnie zbudowanymi o silnym prostym i muskularnym tułowiu, potężnej głowie i inteligentnym wyrazie.

Głowa

Uszy

Średniej wielkości, wysoko i szeroko osadzone. Małżowina silnie rozwinięta. Płat ucha delikatny, o trójkątnym kształcie z zaokrąglonym końcem: tylna krawędź lekko odstająca, przednia przylega do policzków.

Oczy

Średniej wielkości, ciemnobrązowe do orzechowych, osadzone niezbyt głęboko, o przyjaznym wyrazie, o możliwie przylegających powiekach, krawędź powiek całkowicie pigmentowana. Preferowane powieki przylegające, dopuszczalna mała fałdka na górnej powiece i lekko opadająca dolna z widoczną trzecią powieką.

Tułów

Ogólne wrażenie imponujące i harmonijne.
Górna linia: Kłąb dobrze zaznaczony; grzbiet od kłębu do lędźwi prosty, zad łagodnie opadając przechodzi płynnie do nasady ogona.
Grzbiet: Szeroki, silny mocny.
Klatka piersiowa: Klatka piersiowa średnio głęboka o dobrze wysklepionych żebrach, nie powinna sięgać poniżej łokci.
Brzuch i linia dolna: Brzuch lekko podciągnięty ku tyłowi.

Ogon

Nasada szeroka i mocna. Ogon długi i ciężki, ostatni krąg powinien sięgać przynajmniej do stawu skokowego; w pozycji spoczynkowej opadający prosto lub w jednej trzeciej lekko zakręcony do góry. w stanie podniecenia ogon noszony wyżej.

Szata

Odmiana krótkowłosa (twardowłosa): Włos okrywowy gęsty, gładki, przylegający i nie szorstki: obfity podszerstek. Na udach lekkie "portki"; ogon okryty gęstym włosem.


Odmiana długowłosa: Średniej długości prosty włos okrywowy o obfitym podszerstku; na biodrach i zadzie przeważnie trochę falisty. Na udach obfite "portki", kończyny przednie pokryte piórami. Głowa i uszy pokryte krótkim włosem; na ogonie włos długi.

Charakter i temperament

Przyjacielski, temperament spokojny do żywego, czujny. Jest psem towarzyskim, spokojnym i rozważnym, przy tym ogromnie uczuciowym, łagodnym, kochającym dzieci i bezgranicznie oddanym. Jednak trzeba wziąć pod uwagę jego masę i wielkość, czasem zupełnie przez przypadek może zrobić dziecku krzywdę.

Pielęgnacja

Na pewno większej uwadze należy poświęcić sierść Bernardyna Długowłosega. Polega na częstym szczotkowaniu sierści szczotką z długim włosiem. Należy pamiętać, że miejscami narażonymi na kołtuny jest miejsce za uszami, na podgardlu, na tzw. "portkach" i ogonie. Trzeba przynajmniej raz dziennie zwrócić na to uwagę, w przeciwnym razie mogą powstać bolesne i trudne do rozczesania kołtuny. Bernardyn uwielbia wodę, dlatego latem powinien mieć dostęp do zbiornika wodnego. Pływanie znakomicie wpływa na rozwój mięśni oraz poprawia samopoczucie pieska. Pazury u psów chodzących po miękkim podłożu należy co pewien czas skracać specjalnymi nożyczkami (tzw. gilotyną). Zimą podczas dłuższych spacerów w śniegu, między palcami i na podbiciu łapy zamarzają bryłki lodu,. Dlatego należy przystrzyc sierść w okolicach łapek a bezpośrednio przed wyjściem na spacer posmarować psu łapy wazeliną.

Hodowla

Katarzyna Mirowska
Hodowla Bernardynów "Dreams Become A Reality FCI"
Strona www: http://dreamsbecomeareality.glt.pl
Kontakt mailowy: dreamsbecomeareality@onet.eu

Wystawy

KWPR - Chorzów
MWPR - Wrocław

Opinie użytkowników

Gość

Mój Riko jest jeszcze młody więc lubi psocić, to prawda że jest przyjazny prawdziwa przytulanka ale jest na tyle pewny siebie, że potrafi podjadać innym psom mimo to, że jego miska jest pełna. Karolina

Gość

są bardzo piekne i maja pieknom siersc

Fajny piesek i ciekawy artykuł.

W ksionżce mam tego samego psiaka!

Dodaj swoją opinię

Dodatkowe opcje

Zarejestruj się Zaloguj się

Ostatnio czytane artykuły więcej »

Dodaj

PustaMiska - akcja charytatywna

Czy wiesz, że ... więcej »

pies ma wrodzoną umiejętność pływania, jednak szczeniaka należy stopniowo oswajać z wodą. Nie można go zbyt gwałtownie wkładać do wody. Pies zrazi się do pływania i straci zaufanie do człowieka. Nie wolno pozwalać na kąpiel, gdy jest zimno. W sezonie jesienno-zimowym mągą pływać psy myśliwskie, specjalnie do tego wyszkolone.

Reklama

Ostatnio na forum więcej »

Ostatnio komentowane

ZaginalDom.pl