Opis: Ragdoll czyli szmaciana lalka (RAG)

Ragdolle po raz pierwszy pojawiły się w latach 60-tych ubiegłego wieku w Californii w Riverside. Odkrywczynią oraz pierwszą posiadaczką ragdolli była Ann Baker, która również jako pierwsza i jedyna osoba opatentowała nazwę rasy i założyła organizację poświęconą ragdollom.

Cała historia powstania rasy jest bardzo tajemnicza i właściwie do dzisiaj nikt nie wie dokładnie jakie były początki. Krążą przeróżne legendy na ten temat, niektóre wręcz absurdalne, tak jak twierdzenie Ann Baker, jakoby ragdolle były ostatnim ogniwem łączącym człowieka z kosmitami. To oczywiście bajki i wytwory wyobraźni samej Pani Baker.
Jedyną najbardziej wiarygodną i prawdopodobną historią powstania rasy jest opowieść o kotce mieszkającej w okolicach domu Pani Pennels, sąsiadki Ann Baker.

Josephine – gdyż tak brzmiało jej imię – była białą, o średniej długości włosa kotką, która wiodła szczęśliwe życie półdzikiego zwierzaka nie wyróżniającego się niczym szczególnym, a jej mioty również nie wykazywały żadnych wyjątkowych cech. Pewnego dnia Josephine została potrącona przez przejeżdżający samochód i dotkliwie poraniona: miała połamaną miednicę, oraz uszkodzone stawy biodrowe. Ann Baker wraz z pomocą sąsiadów, którzy pracowali na miejscowym uniwersytecie, postanowiła zająć się ledwo żywą Josephine. Na czas kuracji Pani Pennels zabrała kotkę do siebie. Pod wpływem troskliwej opieki, półdzika Josephine zmieniła się nie do poznania, z dnia na dzień stawała się coraz bardziej ufna i przyjaźnie nastawiona do ludzi.

Już po wyleczeniu urodziła wyjątkowy, zupełnie inny od poprzednich miot i na te właśnie kocięta zwróciła uwagę Ann Baker. Wykazywały one wyjątkowe cechy - brane na ręce wiotczały, sprawiając wrażenie szmacianej lalki. Zaintrygowana niezwykłymi cechami kociąt, Pani Baker postanowiła nagłośnić sprawę i zapoczątkować zupełnie nową rasę.
Pierwszą kotką, którą otrzymała Anna Baker po Josephine, była nieduża ciemna Buckwheata, następną Raggendy Ann Fugiana, której ojcem był Daddy Warsbrucks, również syn Josephine. Miał on białe rękawiczki na łapkach i był łudząco podobny do świętych kotów birmańskich. Ann Baker regularnie wypożyczała Daddy Warsbrucka od pani Pennels, wykorzystując go do swego programu hodowlanego.

Legenda głosi, jakoby Josephine była leczona środkami mutagennymi, lecz po dziś dzień genetycy są raczej oszczędni w wypowiedziach na ten temat. W latach 60-tych naukowcy najprawdopodobniej nie mogli dysponować lekami wpływającymi na mutacje genetyczne. Jednakże prawdą jest, iż kod genetyczny ragdolli nie występuje u żadnej ze znanych ras. Zapewne nigdy nie poznamy całej prawdy; możemy jedynie wysnuwać swoje domysły i hipotezy na ten temat. Dla większości posiadaczy ragdolli nie ma to jednak żadnego znaczenia - najistotniejszą sprawą jest radość z posiadania tych wyjątkowych kotów.

Niestety, nie dane było Ann wejść w posiadanie kolejnych kotek po Josephine, gdyż poirytowany zamieszaniem wokół ragdolli, mąż pani Pennels wkrótce uśpił Josephine wraz z jej ostatnim miotem. To przykre wydarzenie jednakże nie zniechęciło jednak Ann Baker, która podjęła walkę o nową rasę i jej popularyzację, mając do dyspozycji jedynie potomstwo Josephine i własną wyobraźnię. Zaczęła ona stosować przedziwne umowy i restrykcje w stosunku do osób, które chciały zająć się hodowlą ragdolli. Następstwem coraz nowych i dziwaczniejszych opowieści Ann Baker na temat nowej rasy było negatywne podejście hodowców innych ras do tych kotów: Twierdzili oni, iż nie powinno się rozmnażać ras, które nie dadzą sobie rady na wolności. Powstało również wiele mitów na ten temat, takich jak zupełny brak instynktu czy odporność na ból, co przecież nie jest prawdą. Oczywiście ragdolle są kotami spokojnymi i nie podnoszącymi wrzawy z byle powodu, a ich instynkty są nieco stłumione, lecz potrafią walczyć o swoje prawa i jak najbardziej odczuwają ból.

Mówiąc o historii ragdolli należy również wspomnieć Laurę i Danny`ego Deytonów, którzy zostali właścicielami ragdolli, zanim Pani Baker zaczęła sporządzać dziwne umowy i obwarowania związane z prawem do hodowania ragdolli. W roku 1971 Daytonowie założyli Ragdoll Fanciers` Club International i to właśnie oni są prawdziwymi prekursorami hodowców tej rasy. W roku 1981 ragdolle po raz pierwszy trafiły do Europy. Obecnie są uznawane przez większość organizacji zrzeszających koty rasowe.

Ann Baker zmarła w 1997 roku. Do końca czuła się zdradzona i oszukana przez hodowców.

Wrażenie ogólne

Ragdolle są dużymi kotami; kotki nieco mniejsze od kocurów, choć zdarzają się wyjątki. Sprawiają wrażenie nieco ociężałych, masywnych i leniwych.

Głowa

Powinna być średniej wielkości, w kształcie szerokiego klinu z płaskim szczytem pomiędzy uszami. Nos lekko wgłębiony na wysokości stopu. Policzki dobrze rozwinięte, lekko zaokrąglone. Kufa średniej długości z dobrze rozwiniętą i mocną brodą.

Uszy

Średniej wielkości, otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach, umiejscowione nisko na czaszce, lekko nachylone ku przodowi.

Oczy

Duże i owalne, zewnętrzna krawędź powinna być na poziomie dolnej krawędzi uszu. Kolor niebieski. Preferowany możliwie najciemniejszy kolor, pozostający w harmonii z kolorem futra.

Tułów

Długie ciało, średnia do mocnej struktura kośćca, muskularny. Klatka piersiowa szeroka, dobrze rozwinięta. Ciężkie i muskularne w tylniej części. Dorosłe kocury są szerokie w ramionach. Szyja krótka i mocna.

Ogon

Długi, średniej grubości u nasady, nieznacznie zwężający się ku końcowi, proporcjonalny do reszty ciała.

Szata

Puszyste futro średniej długości, gęste, miękkie, jedwabiste w fakturze, leżące na korpusie i łamiące w czasie ruchu. Sierść dłuższa wokół szyi (kryza), otulająca twarz. Krótka na twarzy, wydłużająca się poprzez szczyt głowy i kark ku reszcie ciała. Włos średniej długości do długiego na brzuchu i portkach. Krótki lub średniej długości na przednich łapach.
Ragdolle występują w kilku kolorach: Blue, Seal, Red, Chocolat, Lilac, Carem. Wyróżnia się też kilka typów umaszczenia: Colourpoint, Tortie Colourpoint, Tabby Colourpoint, Torie Taby Colourpoint Bicolour, Tortie Bicolour, Tabby Bicolour, Tortie Tabby Bicolour, Mitted, Tortie Mitted, Tabby Mitted, Torie Tabby Mitted.

Ragdolle są kotami spokojnymi i zrównoważonymi. Są również bardzo towarzyskie i niekiedy przedkładają towarzystwo człowieka nad towarzystwo kotów. Przywiązują się do swego towarzysza człowieka, są bardzo ufne i delikatne, nawet w zabawie rzadko pokazują pazurki. Nie odczuwają strachu przed innymi zwierzętami i dlatego ważne jest, aby nie wychodziły bez człowieka na zewnątrz. Wspaniale adaptują się w nowym otoczeniu, są raczej zaciekawione, niż przestraszone. Nie wykazują agresji, jedynie w skrajnych przypadkach można zobaczyć rozzłoszczonego ragdolla. Ragdolle nie są natrętne, za to są wspaniałymi towarzyszami życia, na pewno nie powinny mieszkać z osobami często wyjeżdżającymi, chyba że podróżują razem z właścicielem.

Ponieważ włos kotów tej rasy nie sprawia większych problemów, nie ma szczególnych wymagań pielęgnacyjnych. Od czasu do czasu należy wyszczotkować kota i to raczej będzie przyjemność niż obowiązek, zarówno dla właściciela jak i samego kota.

Informacjami o ragdollach podzielili się z nami Państwo Iwona i Dariusz Pawlak, prowadzący hodowlę Ragdolls*PL.
Strona www: http://ragdolls.pl
Kontakt mailowy: darek@ragdolls.pl
Kontakt telefoniczny: 506 152 099